Τέσσερα ποιήματα της Flavia Dima
(Μτφ. Νικόλας Κουτσοδόντης)
Ραζβάν
κάθε κυριακή έπρεπε να μένω
σιωπηλή στο πρωινό γιατι
οι γονείς μου βλέπαν το talkshow
του σίλβιου μπρουκάν κι εγώ το σιχαινόμουν
αφού ‘τανε
γέρος και
βαρετός και
δεν έπιανα
ούτε μισή κουβέντα απ’ όσα έλεγε και
θα μου χαλούσε τα σουκου και
είχα χαρά όταν πέθανε τελικά
κάποια κυριακή μετά
που παρακολουθήσαν μπρουκάν
οι γονείς μου με πήγανε στις εκλογές
ο ήλιος έλιωνε τ’ απομεινάρια του χιονιού
αφήσαμε το σπίτι
πήγαμε στο σχολείο
οι γονείς μου με παράτησαν σ’ ένα
διάδρομο για λίγα λεπτά
κοίταξα κάτω τα λευκά πλακάκια
μ’ ένα καφέ κηλιδωτό μοτίβο
έφτιαξα ένα παιχνίδι όπου
προσπάθησα να πατώ μονάχα επάνω τους
τη δευτέρα στο διάλειμμα ο
συμμαθητής μου ραζβάν με ρωτά
«λοιπόν οι γονείς σου ποιόνε ψήφισαν
τον ιλιέσκου ή τον βαντίμ»
χαμηλώνω το κεφάλι μου και λέω
«οι γονείς μου μου είπαν οτι
η ψήφος είναι μυστική» (παρότι γνώριζα
ποιόν ψήφισαν αλλά
μου είπαν να μην πω
σε κανέναν στο σχολείο
αν με ρωτούσαν)
ωστόσο βγάζω τη γλώσσα μου έξω
και κάνω έναν ήχο κλανιάς
ραζβάν:
«ξέρεις κάτι γάμα
τη μυστικότητα της ψήφου, όλα είναι ένα ψέμα
έλα πές μου και θα σου πω
κι εγώ ποιόν ψηφίσαν οι δικοί μου»
«ξεκίνα εσύ»
ηρεμούμε για λίγο γιατί
μπαίνει η δασκάλα στην τάξη
ο ραζβάν σκύβει
κάτω απ’ το θρανίο του
και μου ψιθυρίζει
«είναι με τον ιλιέσκου»
«ναι, κι εμένα»
κοιτάξαμε η μια τον άλλο
με μια είδους
συνενοχή
λίγες βδομάδες μετά ο ραζβάν
είπε στη δασκάλα να πάει να γαμηθεί
και μεταφέρθηκε για λόγους πειθαρχικούς
σε άλλο σχολείο της πόλης
κι όταν ήμασταν στην τρίτη
δημοτικού πήγαμε στα γενέθλια
του μπαμπά του άντι γκίτα γιατι
οι γονείς μας γνωρίζονταν και
παίζαμε κρυφτό
πίσω απ’ αυτούς τους γωνιακούς καναπέδες
στο ρεστοράν και τρυπώσαμε
πίσω απ’ τους γονείς μας και
ακούσαμε τη μητέρα μου
να λέει πως
ο πατέρας του ραζβάν τους έλεγε
στη σύσκεψη γονιών-δασκάλων
πως τον χτυπούσε με το σπιράλ της ντουζιέρας
όποτε τα έκανε μαντάρα
ο άντι κι εγώ μείναμε σιωπηλοί γιατι κι εμείς τις τρώγαμε στο σπίτι μα δεν ήταν ποτέ τόσο άσχημα
σκύψαμε πίσω
απ’ τον καναπέ και μείναμε σιωπηλοί
μέχρι να αλλάξουν το θέμα
λίγο μετά που τελείωσε το πάρτι
οι γονείς μου φίλησαν τους γονείς του άντι γκίτα στα μάγουλα
ο πατέρας του άντι γκίτα με φίλησε στα μάγουλα και ήτανε αηδία
οι γονείς μου δεν φίλησαν τον άντι γκίτα γιατί ήτανε αγόρι
δεν θυμάμαι τι έκανα, μου άρεσε
πιθανώς δεν τον φίλησα ή τον φίλησα στ’ αλήθεια
κι έπειτα το σκεφτόμουν όλο το βράδυ
πραγματικά δεν θυμάμαι
οπότε πήγαμε σπίτι γιατί ήτανε αργά
η επόμενη ήταν κυριακή και
θα βλέπαμε τον μπρουκάν
***
Βουκουρέστι
Παραμένω με:
Μια χούφτα άσχημες συνήθειες
(καπνός για στρίψιμο, πασιέντζα αράχνη)
Μια κασέτα με μας να γελάμε σε
Ένα κοιμητήριο μια ηλιόλουστη ημέρα
Ένα ξεριζωμένος απ’ τον τοίχο θερμοστάτης
Σε μια έξαψη οργής
Ένας φίκος μπενγιαμίνος
Που είχε περαστεί
Για ελιά
Ένα δώρο που
Πήρα πίσω
(διακοσμητικό αζντέκικo χαλάκι δωματίου)
Ένα δώρο που
Αγόρασες γιατι
Δεν ήξερες τι άλλο να πάρεις
(ένα βάζο με σάλτσα αγκινάρας)
Ένα κουτί για καφέ απ’ τα ΙΚΕΑ
Και μια επιφάνεια κοπής Pepc
Μια καρτ ποστάλ με τον Μάρλον
Μπράντο στη νεότητά του
Μια σιχασιά για το κόκκινο κρασί,
Το ξηρό ειδικά
Ένα τυλιγμένο φόρεμα
Χρώματος πρωσικού μπλε
Ή παριζιάνικου μπλε
Ή βερολινέζικου μπλε
Είναι μια μαύρη μπλε χρωστική ουσία που παράγεται με οξείδωση αλάτων σιδηροκυανιούχου σιδήρου. Το πρωσικό μπλε ήταν η πρώτη σύγχρονη συνθετική χρωστική ουσία. Παρασκευάζεται ως πολύ λεπτό κολλοειδές διαβρωτικό, επειδή το μείγμα δεν είναι διαλυτό στο νερό. Η χρωστική ουσία αξιοποιείται στις ζωγραφιές, και είναι το παραδοσιακό «μπλε» στα σχέδια και τις ιαπωνικές ξυλογραφίες aizuri-e. Στην ιατρική, η δια της στοματικής οδού χορήγηση του πρωσικού μπλε χρησιμοποιείται ως αντίδοτο για ορισμένα είδη δηλητηριάσεων από βαρέα μέταλλα, π.χ. από το θάλλιο(Ι) και τα ραδιενεργά ισότοπα του καισίου. Το πρωσικό μπλε έδωσε το όνομά του στο προυσικό οξύ (υδροκυάνιο) που προέρχεται από αυτό. Στα γερμανικά, το υδροκυάνιο ονομάζεται Blausäure («μπλε οξύ»). Ο Γάλλος χημικός Joseph Louis Gay-Lussac έδωσε στο κυάνιο το όνομά του, από την αρχαία ελληνική λέξη κύανος (κυανός, «μπλε/κυανός»), λόγω του πρωσικού μπλε χρώματος.
***
Μια δική σου φωτογραφία και του Ελ Πανάτσο ντε Μοντεζούμα τραβηγμένη δυο χρόνια πριν
Αισθήσεις που περιορίζονται σε ηλεκτρικά ερεθίσματα
Μια ζωή που βιώνεται μέσω διαμεσολαβητών, διαμεσολαβημένη
Προς το παρόν, προς το παρόν
Ένας ηχογραφημένος ψίθυρος που μπορεί να επαναληφθεί όποτε χρειαστεί
Μέχρι να σπάσει σε πρωτογενείς ήχους,
Ασύνδετος, μεγαλειώδης, ηχηρός
Νοερή εικόνα στο αεροδρόμιο, να περιμένεις, να περιμένεις
***
Συνέχισα να σκέφτομαι τι θα έκανα
Λέει
Και θα προτιμούσα να έκοβα ένα απ’ τα χέρια μου
Αντί ένα πόδι
Γιατι έτσι θα μπορούσα να τρέξω
Κι οπότε αναρωτιέμαι
Τι θα προτιμούσα να έχανα:
Ένα μάτι σαν τον όντιν
ή δυο σαν τον Οιδίποδα
Η Flavia Dima (γεν. 1993, Brașov, Ρουμανία) είναι απόφοιτος Δημοσιογραφίας (UBB Cluj) και Εικαστικών Σπουδών (UB Βουκουρέστι). Εργάζεται ως κριτικός κινηματογράφου, επιμελήτρια κινηματογράφου και μεταφράστρια. Το κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε τοπικά περιοδικά καθώς και σε διεθνή έντυπα (MUBI Notebook, Kinoscope). Τα πεδία ενδιαφέροντός της είναι η αναπαράσταση της μνήμης και η σύζευξη μεταξύ μικρο- και μακρο-ιστορίας, ο διαθεματικός φεμινισμός και οι κριτικές προοπτικές στη σύγχρονη κοινωνία.
