Το κατώφλι ως φιλοσοφικός όρος περιγράφει τον ενδιάμεσο συμβολι‐
κό ή πραγματικό χώρο, τον τόπο ή τον τρόπο της μετάβασης από μία
κατάσταση σε μία άλλη, τον ανομικό χώρο όπου επιτρέπεται η τέλεση
οποιασδήποτε πράξης, την απόσταση ανάμεσα στο οικείο και το ανοί‐
κειο, στο ιερό και το βέβηλο, στο άσπιλο και το μιαρό, το σημείο στο
οποίο συναντιούνται και αντιπαρατίθενται δύο κόσμοι. Το κατώφλι,
σύμφωνα με τον Bourdieu (Le sens pratique, 1980), είναι μια αλληγορι‐
κή κατηγορία, η οποία εμπεριέχεται σε όλες τις θεμελιώδεις εμπειρίες
της ζωής. Αποτελεί μια κατάσταση αβεβαιότητας και ελπίδας ταυτόχρο‐
να, τον οριακό χώρο τον οποίο επισκεπτόμαστε αναγκαστικά όταν δια‐
βαίνουμε από μία νοητή χρονική κατάσταση σε μία άλλη, τον χώρο της
αναμονής, τον μεταβατικό και προσπελάσιμο χώρο πέρα από τον οποίο
παύουμε να είμαστε ίδιοι με πριν. Ο σύγχρονος άνθρωπος βρίσκεται
σε μια διαρκή μετάβαση κατά την οποία καθηλώνεται σε κατωφλικούς,
ενδιάμεσους τόπους. Κάθε μετάβαση, κάθε κίνηση, διέρχεται από τον
χώρο της αναμονής, πριν από το πρώτο βήμα. Ο οίκος αποτελεί το οι‐
κείο, το γνώριμο σύστημα, τον γνώριμο χώρο –όχι πάντοτε φιλόξενο–
πριν το κατώφλι. Έξω από τον οίκο, αμέσως μετά το κατώφλι, απλώνε‐
ται ο ορίζοντας του ενδεχομενικού. Τα κείμενα του τεύχους 11
προσεγγίζουν –από διαφορετικές οπτικές– τη μεταβατική αυτή
συνθήκη όπως αυτή βιώνεται τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό
επίπεδο, αλλά και τη χωρική και συμβολική
διάσταση του κατωφλιού ως ενδιάμεσου τόπου εντός του οποίου το
υποκείμενο μπορεί να κινηθεί ή τελικά και να ακινητοποιηθεί,
απορρίπτοντας τόσο τον τόπο προέλευσης όσο και τον τόπο μετάβασης.