Στίχοι απλοί και σύντομοι, μεταφέρουν ικανοποιητικά τη δύναμη
των στιγμών, παρά την ανελέητη μάχη με τον χρόνο. Παντού και
πάντα ο χρόνος που άλλοτε μοιάζει να ακινητεί και άλλοτε
παρέρχεται σαν ποτέ μην υπήρξε. Κι εγώ δεν θέλω το αύριο /
ας μην έρθει ποτέ το αύριο. Δέκα μόλις σελίδες για τον έρωτα,
την σκληρότητα της αγάπης, τον φόβο της επικείμενης φθοράς,
την ανεπάρκεια των αισθήσεων, την μνήμη και την λήθη. Και η
γύμνια ως τόπος, ως τρόπος και ως κατάκτηση. Εν ολίγοις,
φυλακισμένοι στον κύκλο των εποχών, αναζητούμε τα αγέννητα
παιδιά μας πότε στους στίχους πότε στον βραδινό ουρανό. Ο
Χρήστος Γραβάνης συστήνεται ποιητικά με μία παρολίγον σπουδή
στην ανάγκη ταύτισης σώματος και μυαλού. Με την βεβαιότητα πως
όλα κάποτε θα γίνουν ένα ξανά. Για να κλείσει με το επικούρειο
δίστιχο: Η φύση είναι η απάντηση στο ψέμα, / όχι η αλήθεια.- Γιώργος Σαράτσης