Πυροβασίες
Εύα Σπαθάρα , δύο ποιήματα
Μοδιστράδικο ενοχής
Ανώδυνα
Σχεδόν υπάρχω σε ημιτελείς προτάσεις
Επώδυνα
Στο φυλαγμένο βλέμμα σου
Στην τσέπη
Ο φόβος μου
Ουρλιάζει
Άηχα
Συρριστικά
Στο μοδιστράδικο της ενοχής
Ράβε ξήλωνε αντοχές
Ράβε ξήλωνε εμένα
Συχνά
Δηλητηριάζομαι με αυταπάτες κλισέ
Αμερικανιές...
Αφροδίτη Λυμπέρη, ένα ποίημα
Φλαμανδοί ζωγράφοι
Γεράσανε τα σπίτια της
λεωφόρου.
Κανένα πια δεν έχει την
ζωντάνια του παρελθόντος.
Στέκομαι και μετράω
ρωγμές.
Όχι σ' αυτά.
Στο πρόσωπό μου.
Ίσως βρέξει απόψε.
Δεν μου το'πε...
Βασίλης Σκόρδου, Β μέρος
ωμή πόρνη
τίποτα απρόσμενο
εκτός από ένα
καινούργιο
όνομα.
τι προθυμία να γυαλίσει τα σφυριά του
πριν κοπανήσει κάθε ομορφιά
να πιστέψει πριν προδώσει
να φιλήσει για να κλέψει
μια ανάσα να παραστήσει
το...
Βασίλης Σκόρδου, Α μέρος (Γράφει ο Βασίλης Καλογήρου)
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιον που γράφει κάποια ποιήματα, καλά η κακά. Δεν είναι άλλος ένας που βρήκε παρηγοριά ή ενδιαφέρον στη...
Παναγιώτης Χαχής, Δύο ποιήματα
Δύσκολος ύμνος
Ας είναι
Κρότος
Του ανέμου και της
Περόνης.
Μηχανική υποστήριξη:
Ξηλώνω
Μετρώντας,
το νήμα
Της στάθμης.
Όχι.
Να εγκαταλείπεσαι
Σ’ ανώνυμα κράσπεδα,
Στρατόπεδα
Ξημερώματα
Νύχτας
που πέρασε στα χαμένα.
Πράξεις και σκέψεις
Που δεν αφήνουν
Αναμνήσεις.
Ακατοίκητο όνειρο
Η κάθε πόλη.
Το μόνο,
να ξέρεις
Καλά
Ποια...
Γρηγόρης Σακαλής, ΩΔΗ ΣΤΗ ΜΑΝΑ
Θυμάμαι τα μάτια σου θλιμμένα
να με κοιτούν,
Μάνα μου,
ένα ¨γιατί¨ εκπέμπανε αχνά,
αυτά τα μάτια που δώσανε
το φως
και αντίκρισα όλη την οικουμένη,
Μάνα μου,
είδα τα χείλη σου...
Μυρτώ Βασιλειάδου, Τρία Ποιήματα
κόγχη ή σκιά
το άπειρο
που μερικοί το λένε πείρα·
με κεραυνούς οι ποιητές
μπορούν τα γηρατειά τους
λευκά φουστάνια
και τουρμπάνια
δεκαοχτὼ, την Κυριακὴ
που στάζει κοραλένια
τριαντάρισα
γυμνά κορμιά
χέρια που απαντώνται
με την...
Ελένη Κοφτερού, Η υπηρέτρια
Η γιαγιά μου ήταν υπηρέτρια. Για τριάντα πέντε χρόνια δούλευε σ’ αυτό εδώ το κτήριο. Ήταν παλιό αρχοντικό, έπειτα το νοίκιασε ο Δήμος για...
Η μυρωδιά της μνήμης, Αναστασοπούλου Ελένη
«Τι
έχεις μέσα στο κουτί, Αστέρη;»
«Θάλασσα
έχω μέσα στο κουτί.»
«Που
βρήκες τη θάλασσα και την έβαλες στο κουτί;»
«Κύλησε
απ’ τα μάτια μου.»
«Και
πως μπήκε στα μάτια σου;»
«Πλημμύρισε
το πέλαγος. Να...
Μαρία Κατσοπούλου, Ένα ποίημα
Το ξύλινο χέρι που γλυκά με νανουρίζει
έχει σπίρτα αντί για δάχτυλα
ένα-ένα τα ανάβω
μέχρι να πάρει όλο φωτιά
να πάψει πια
με τα χάδια του
τα κόκκαλά...
























