Σηματοδοτώντας τα μελλούμενα σε καθεστώτα πατρικής απουσίας
Γράφει ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης
(Για το βιβλίο της Θεοδώρας Παπαδοπούλου-Χαμουζά, Εγώ η κόρη. Εκδόσεις Πνοή. Σεπτέμβριος 2025. Αθήνα)
Κάπου τρία χρόνια πριν, είχαμε έρθει σε επαφή με το συγγραφικό έργο της Θεοδώρας Παπαδοπούλου-Χαμουζά και συγκεκριμένα με το πρώτο της βιβλίο που είχε τίτλο «Η νύφη που δεν γέλασε ποτέ»(2022) από τις φιλόδοξες εκδόσεις Βακχικόν. Το κείμενό του εστιαζόταν, όπως είχαμε γράψει τότε, στις διαπροσωπικές σχέσεις, στις σχέσεις αντρών και γυναικών, ειδικότερα μέσα στον θεσμό του γάμου, στις εξωσυζυγικές σχέσεις και πως αυτές τροποποιούν τις καταστάσεις και τα γεγονότα της καθημερινότητας, στην ψυχολογία γενικώς των ανθρώπων, στα ειλικρινή αισθήματα και συναισθήματά τους, στις μύχιες σκέψεις, στις καταπιεσμένες επιθυμίες τους, στον ανεκπλήρωτο ή τον μονόπλευρο έρωτα, και βεβαίως στην αγάπη, γενικώς. Και εκείνο και το παρόν πόνημα έχουν συγγραφέα μια επιστήμονα ψυχολόγο, ψυχοθεραπεύτρια και νευρογλωσσολόγο, όπως διαβάζουμε στο πληροφοριακό βιογραφικό της σημείωμα, στο εσώφυλλο της έκδοσης. Έτσι τώρα η συγγραφέας επανέρχεται με τί άλλο παρά ένα ακόμα κρίσιμης σημασίας κοινωνικό θέμα, που αν λάβουμε υπ’ όψιν μας τον τίτλο, ετούτη τη φορά αφορά την …κόρη. Συγκεκριμένα, το κείμενο του ολιγοσέλιδου βιβλίου, εστιάζεται στην σχέση μεταξύ της κόρης και του πατέρα της, της πρώτης αγάπης κάθε μικρού κοριτσιού. Στο εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου διαβάζουμε ότι κάθε πατέρας, είναι «… αυτή η σιωπηλή, χωρίς εξάρσεις, αγάπη που δεν μπορεί να την περιγράψει με ακρίβεια καμία γλώσσα στον κόσμο και την υμνούν τα μάτια και η ψυχή. Είναι το μαγικό συστατικό της αυτοπεποίθησης και ο ανίκητος σούπερ ήρωας της κόρης. Είναι ο πατέρας»!
Η Θεοδώρα Παπαδοπούλου-Χαμουζά, κάνοντας χρήση τις εστιασμένες και βαθιές γνώσεις της στο συγκεκριμένο αντικείμενο, αναφέρεται με κάποιες σελίδες, στην αρχή του βιβλίου, για την έννοια του πατέρα, αυτής της πρώτης και τόσο σημαντικής αγάπης για κάθε κορίτσι. Αναλύει επιστημονικά τον τρόπο που αυτή η σχέση επηρεάζει την μετέπειτα ατομική αυτοπεποίθηση και συμπεριφορά της κοπέλας. Το πόσο πολύ αυτή η σχέση επηρεάζεται, σε κάποιο βεβαίως βαθμό, από την σχέση εκείνου με την μητέρα του, της πρώτης γυναίκας της δικής του ζωής. Και το βασικότερο όλων, τονίζει επανειλημμένα η συγγραφέας, η συγκεκριμένη σχέση πατέρα και κόρης καθορίζει αργότερα και την ποιότητα της σχέσης της κόρης με τον μελλοντικό της σύντροφο. Ταυτόχρονα, γράφει, για όλες τις πιθανές εκείνες περιπτώσεις, στις οποίες ο πατέρας είτε απουσιάζει από δίπλα της, είτε αδιαφορεί ποικιλοτρόπως, συνειδητά ή όχι, για την μικρή του κόρη. Για όλες τις κόρες που θα αποδειχτούν τελικά άτυχες να απολαύσουν αυτό το τόσο σημαντικό και καθοριστικό βίωμα στη ζωή τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις, γράφει, τα κορίτσια θα προσπαθήσουν να βρουν υποκατάστατα σχέσεων, αγωνιζόμενες μακροχρόνια να αποκαταστήσουν τα πολλαπλά τραύματα και τις πληγές του παρελθόντος, απότοκα όλα της απουσίας εκείνου, με νέες σχέσεις και με τα όσα προβλήματα ενέχει αυτή η αέναη και εστιασμένη προσπάθεια. Για να κάνει σαφή όλα αυτά και κυρίως κατανοητά στο ενδιαφερόμενο αναγνωστικό της κοινό, η συγγραφέας προχωρά σε ανάλυση αυτής τη σχέσης με πέντε μικρά κείμενα τα οποία φιλοξενούν ισάριθμες κοπέλες, οι οποίες προσπάθησαν να βρουν το δρόμο στη ζωή τους έχοντας καταγεγραμμένο στο ατομικό τους αναμνηστικό, το έλλειμα της πατρικής παρουσίας. Η Βέρα, η Κάτια, η Αναστασία, η Ρένα και η Αφροδίτη, είναι πέντε γυναίκες οι οποίες θα βιώσουν με πολυποίκιλο τρόπο τον ψυχικό πόνο που εδράζεται στην πραγματικότητα στην μακρινή απουσία εκείνου του τόσο σημαντικού ανθρώπου στη ζωή τους. Σχέσεις στην οικογένειά τους, χωρισμοί, παλιοί και νέοι έρωτες, αγάπη, όλα περιγράφονται και αναλύονται διεκδικώντας το αναφαίρετο δικαίωμά τους στην ευτυχία και στην πληρότητα που είναι το αποτέλεσμα μιας υγιούς σχέσης με τον σύντροφό τους. Ένα ευκολοδιάβαστο, σε γενικές γραμμές βιβλίο, που προσφέρει αρκετά στους αναγνώστες του. Εάν θα έπρεπε να παρατηρήσουμε κάτι θα ήταν η απουσία των επιστημονικών παραπομπών στον πρόλογο του βιβλίου. Τα ξένα ονόματα και οι ημερομηνίες δεν προσφέρουν κάτι το ουσιαστικό και πρακτικό στον απλό, τον μη εξοικειωμένο με όλα αυτά, αναγνώστη. Αλλά αν απευθύνονται σε επαγγελματίες του εν λόγω είδους, τότε απαιτούνται οι πλήρεις τίτλοι των άρθρων, τα ονόματα όλων των συγγραφέων, καθώς και τα περιοδικά που δημοσιεύτηκαν και τα λοιπά πληροφορικά στοιχεία τα οποία αναμφίβολα η συγγραφέας γνωρίζει καλά με την μακροχρόνια εμπλοκή της στο επιστημονικό και κυρίως στο δύσβατο γίγνεσθαι των ξενόγλωσσων δημοσιεύσεων!
Ο Γεώργιος Σχορετσανίτης γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας τον Μάιο 1953. Τον Ιούνιο του 1970, τελείωσε το Β’ Εξατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Τρικάλων. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών μετά από επιτυχείς εισαγωγικές εξετάσεις, από την οποία αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1976. Ειδικεύτηκε στη Χειρουργική στο Αρεταίειο Νοσοκομείο της Αθήνας. Τον Νοέμβριο του 1986, κατόπιν εξετάσεων του χορηγήθηκε ο τίτλος της ειδικότητας της Γενικής Χειρουργικής, ενώ το 1989 η Ιατρική Σχολή Αθηνών τον ανακήρυξε Διδάκτορα με βαθμό “Άριστα”. Έχει εργασθεί σε διάφορα νοσοκομεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει δημοσιεύσει αρκετές επιστημονικές εργασίες σε διάφορα περιοδικά. Τα τελευταία χρόνια εργάστηκε ως Διευθυντής Χειρουργικής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου. Παράλληλα ασχολείται με την ιστορία της ιατρικής, τον πολιτισμό και τη λαογραφία άλλων λαών, ενώ παράλληλα ταξιδεύει αρκετά σε διάφορα μέρη του κόσμου. Το συγγραφικό του έργο εστιάζεται σε πέντε, κυρίως, ενδιαφέροντα. Την ιστορία της ιατρικής,την ταξιδιωτική λογοτεχνία, την αφροαμερικανική ιστορία και πολιτισμό, την αρθρογραφία και την βιβλιοκριτική. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε πολλές εφημερίδες και έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.
