photo : George Xafis

Επιστροφή

Στο απέραντο ευθύ

Σπάω τους βράχους

Οι λέξεις ωμές

Και οι εικόνες γεμάτες συλλυπητήρια

Στη Λιουμπλιάνα

το ποίημα

Ακολουθεί:

Ξαπλώνω όπως πάντα στον πάγο

Στο Μάριμπορ

Οι άστεγοι τυλίγονται

σε δέκα χιλιάδες φθινοπωρινά φύλλα

και το ποτάμι

αντανακλά

κάθε ασημικό

που τα κοράκια

διαλέγουν

να μου χαρίσουν.

Φτωχέ μου άνθρωπε

Κοιμήσου :

Από τον δρόμο που κάποτε υπήρχε

στόματα γεμάτα καπνό  ανοίγουν και  κλείνουν  την πόλη που λέγεται

λέξη-

να κατοικείται

ποτέ;

Εκτάσεις χιονιού με διαμελισμένους ανθρώπους μπλεγμένους μέσα σε αντικείμενα

Διαλέγω εσένα

Δαγκώνω εσένα

Κάτι από εσένα

Εδώ .

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ