Ένα κεφάλι από την άλλη πλευρά

γυρνά σαν ημισφαίριο

μαύρη λίμνη

με μια τρύπα στη μέση

χωρίζει τον χάρτη

όσο κρατά το σώμα χωρίς η καρδιά να χτυπά

χτυπά η χώρα

μισή άγρια βλάστηση

μισή ακατατοίκητος πάγος

ένα χέρι που κλείνει

όσο κρατά το σώμα

χωρίς οι νευρώνες να μεταδίδουν

μεταδίδουν  μέσα μου όλα τα εφήμερα ζώα

 ανοίγουν όσα  διαρκούν πιο πολύ εκεί που ακόμα δε ξέρεις

Ονομάζω αυτή τη χώρα Marija, από ένα ανθρώπινο λάθος

Ονομάζω τη λίμνη Άμερ

Αυτή που κανείς δε ξεχνά πώς σκοτώνει

Όλα αυτά

Πριν  η μηχανή παραδοθεί στη μεγαλύτερη

Εμένα δεν ήταν η αγαπημένη μου

Αυτή που αγάπησα

πάνω στον πάγο

είναι το αίμα της

που νέος πάγος

θα σκεπάσει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ